فریبم داد آیاتش، به آتش زد چرایی را

کنم رو کی به محرابش، سراب سست تهدابش

بهشت نام بهشت خویش، که ببرید هر صدایی را

برایت ترس و بیزاری به جای حرمتت بگذاشت

مگر دیدی خدایی که پذیرد یک چرایی را ؟

مگر راه خدا اینست که فرمانش جبون زا بس

که ریش و لنگی و برقه بگیرد هر سرایی را؟!

نمی خواهم خدایی را، دگر  از دین صدایی را

بگیرد آتش تادیب، از این پس هر جدایی را