صورنای

طنز

1357 — Sat, 02 Jan 2010 18:25:18 GMT

عاشق 2010

گر می روی برو، ولی دیوانه می شوم

بر دست و پای کوچه ها، زولانه می شوم

هر روز بیاد وعده ات از هوش می روم

هر شب بیاد مهر تو از خانه می شوم

گویند فلان بر عاشقی احسان کند هنوز

در عهد و مهر و عشق تو سگ سانه می شوم

دلدادگی و عشق و جنون کار من شود

در شعله های پوچ و کور افسانه می شوم

وسکی گران، تریاک و حشیش کی شود نصیب

با بنگ سر گران و ملنگانه می شوم

دود غلیظ می رود، از سینه از دهن

یعنی برای زندگی بیگانه می شوم

دانشکده میان همه جار می زنم

معشوقه رفت ز دست، چه ویرانه می شوم

یکدم یک نفس بمان تا طلوع روم

مضون برای سوژه عصرانه می شوم

باد آورده را باد می برد.

1357 — Mon, 28 Dec 2009 16:32:18 GMT

در زمانی از زمانهای نه چندان دور دوستی داشتم که در یکی از حوزه های علمیه (کویته بلوچستان) بقول خودش "مادرعلم" یعنی فلسفه می خواند. در آن زمان من سادگکی بودم و جویای نام و کسب فن گر چند تنها هوای آموختن داشتم نه استعداد و درایتش را. این دوست دانشمندم که با من ساده نیز نشست و برخواست داشت در عصری از عصرهای شیرین در کارگاه نقاشی میرزایی(شاید همان جا دانشگاه زیبایی شناسی بلوچستان بوده و من درک نکردم و کوچک گرفتم) در مری آباد دختر زیبا و طنازی را نشانم داد که مصروف نقاشی بود و با حسرت گفت این دختر لیلا آرزوست... کوتاه گپ اینکه سالها گذشت و دوستم رفت و دانشی اندوخت و نامی دست و پا کرد و من هنوز هم بی سوادتر از گذشته ام.

در این روزها در یکی از مطالب سایت همان لیلا آرزو ، موضوعی را از یک ایرانی (احمدی گیلانی)خواندم که نظریه ی تبار شناسانه ی جناب دکتر شریعتی سحر (همان دوست دانشمندم) را مورد تمجید قرار داده بود. ابتدا بسیار تعجب کردم زیرا شریعتی شاعر مشرب بود نه مردم شناس، آن هم به آشفتگی خودش! نه سهراب، نه مولانا و نه صوفی عشقری. آنچه مرا حساس کرد نظریه تبارشناسانه و تاریخی دکتر شریعنی بود. آن هم مورد توجه قرار گرفتن موضوع توسط ایرانی ها که مردم هزار ه آنقدر برایشان بیگانه ست که مردم پاپانیو گینی.(البته در مورد خانم گیلانی کمال احترام قایل هستم. زیرا نه ایشان را می شناسم و اثری از ایشان دیده ام شاید هزاره ی را بنام افغانی ... توهین نکرده باشد. اما دیگر ایرانی ها هزاره ها را چنگیزی می دانند و گیلانی نمی داند که من پسر عموی دکتر شریعتی سحر با آتیلا پیوند تباری دارم )گیلانی نوشته بود:

بنا بر نوشته حفیظ در این کتاب، خاستگاه هزاره هاي غزني منطقه‌ایست کوهستانی که در جنوب غربي افغانستان موقعیت دارد. باشندگان اين منطقه به زبان فارسی دری و به گويش هزارگی صحبت می کنند. گويش هزارگی دارای واژه های بسیار ترکی باستاني است. در عین حال تعداد زیاد واژه های اصیل و متروک فارسی دری شامل واژگان گويش هزارگی هستند. به نظر می رسد در این کتاب، نگارنده بیشتر به هزاره های دی میرکشه تکیه داشته که با توجه به نوشته وی چنین دسته بندی می شود:

قبیله دای میر کشه: که شاخه های قومی آن در ولسوالی های جا غوری،جغتو، قره باغ، ناهور،خواجه عمری ولایت غزنی سکونت دارند که شامل شاخه های آته شامل ده مرده، هیچه، بابه، مسکه، خوشه، پشي، ئ شير داغ و شاخه اي گری، با غوچوری، ایذدری، و همين طور: کمر ک، بهبود، قطغیت، شاهو، محمد خواجه، الیاس، اکنه، شیر زایده، باریک وغیره می باشند.

چون دکتر صاحب زمانی که کم سواد بود و دوست من بی سواد، کمتر در فکر شهرت و بزرگ شدن بود و حالا که بزرگ شده بنا بر علاقه سیری نا پذیری که به شهرت دارد، بیشتر سر تیرانه با موضوعات برخورد می کند.

در مورد جاغوری که جای غوری ها بوده یا مغول ها کاری ندارم امّا همین دکتر صاحب از قبیله ی ماست و با من بی سواد قرابت قومی نزدیک دارد و او از پیدگه و من از تبقوس هستم و هردو از شاخه ی مسکه قوم آته هستیم اما تیره دکتر چگونه با قبیله دای میر کشه پیوند می خورد من نمی دانم چرا که سواد آنرا ندارم

قرار گمانه زنی بیسوادانه ی خود من از شاخه ی مسکه، قوم آته ی زاولی هپتالی (هون های سفید) هستم که مرکز اصلی ما زابل(زمین های ما تاهنوز بنام قوم ما در تنا چو، گیزاو، توخی، زمین داور و... تحت سیطره پشتون هاست.) بوده و در اثر تحولات تاریخی به مرور زمان به جاغوری رسیده ایم هیج پیوند تباری با دای میر کشه نداریم.

توصیه ی من برای جناب دکتر اینست که با آنکه برای مطالب شما نخبه گان زیاد و سیایی لشکر بی شمار کف می زنند با آن هم اول بکوشید تبار تان را بشناسید مگر شما از نگاه خونی با اقوام رانده شده از زابل ارزگان و قندهار پیوند ندارید .

دوم: شما اقوام جاغوری مانند محمد خواجه، باغچری، ایزدری و گری را هم از قبیله ی آته خوانده اید؟ در حالیکه این اقوام جاغوری اند و آته زاولی هپتالی و نیز قوم شار زایده( منسوب به شار شاهان قدیم غرجستان) را به گمان خود شیرزایده نوشته اید.

سوم: درست است که قوم دای مرده در میان قوم آته زندگی می کنند امّا آنها از قبایل داهی اند نه زاولی هپتالی.

چهارم: شاید شما این مطلب را از دهن باد شنیده باشید زیرا نه منابع و نه سندی از هیج سرنخی در کی نیست. و من هم هوایی سخنم را تقدیم می کنم با یک سند که تاریخ هپتالی ها یا یفتلی ها را زره مطالعه ای فرمایید و کتاب وقایع نگاری مرحوم کاتب را نیز...

بکوشید تحقیق تان عالمانه و درست باشد نه کاری برای کف زدن ها، گرچند در مشهد با دوستانی گزران داشته بوده اید که در کارشان خیلی وسواس دارند امّا شما تا هنوز خیلی ...

دوست نزدیک قدیم خویش را که چونان شراب کنه تلخ است عفو کنید زیرا ندارد در کلّه که بریزد در کاسه...

عقاب یان

1357 — Thu, 10 Sep 2009 13:24:18 GMT

ــــــــ پدر!

ـــــــ جان٬

ـــــــ چرا همیشه تنها خبرنگاران ما کشته می شوند؟!

ــــــ بچیم٬ ما مانند دوزخیان لایق عقاب دوزخیم. اگر از بهشت کسی در دوزخ بیاید٬ آتش سقر در جانش کار گر نیست!

خدا

1357 — Thu, 03 Sep 2009 14:00:18 GMT

نمی خواهم خدایی را، نمازی را، صفایی را

فریبم داد آیاتش، به آتش زد چرایی را

کنم رو کی به محرابش، سراب سست تهدابش

بهشت نام بهشت خویش، که ببرید هر صدایی را

برایت ترس و بیزاری به جای حرمتت بگذاشت

مگر دیدی خدایی که پذیرد یک چرایی را ؟

مگر راه خدا اینست که فرمانش جبون زا بس

که ریش و لنگی و برقه بگیرد هر سرایی را؟!

نمی خواهم خدایی را، دگر از دین صدایی را

بگیرد آتش تادیب، از این پس هر جدایی را

آه 2

1357 — Tue, 01 Sep 2009 15:08:18 GMT

امید های دودگین

یاس های ماندگار

لحظه های قفل و گنگ

کاش دود می شدم

در شراره های مست...

آه

1357 — Sat, 15 Aug 2009 11:57:05 GMT

از دنیا به نگاهی

قناعت کردم

دیده ام را بگرفتند!

بن

1357 — Wed, 01 Jul 2009 18:44:18 GMT

آی ریشه ها

سستی نگیرید

شاخچه هایم

گرد از رخ مهتاب میگیرد..

بیزار

1357 — Wed, 01 Jul 2009 18:19:44 GMT

ای وای اگر بمانم

در خاک سست این سان

باشم اسیر ماندن

چون آدم گدایان

بر چشمهای بی نور

بر دست های لرزان

امید دوز و نومید

از داد از گدایان

با آه و اوه و ناله

حسرت کشان و افتان

در کوچه های سینه

چون گرد باد غلطان

در خود فشردن و سوز

در خود شراره افشان

بر خویش پتک بودن

بر درد خویش سندان

ای وای اگر بمانم

در دشت سار زندان

ای وای اگر بمانم

گه سینه خیز و حیران

گه دست سوی نا ده

گه آرزوی درمان

از صد هزار بیمار

از هر به دره افتان...

ای کاش یک پرنده

می بود مست و پران

می چید خرده ام را

چون مرغک زمستان

ای وای اگر بمانم

این گون سست و این سان...

اول توحید...

1357 — Mon, 01 Jun 2009 06:30:18 GMT

اول توحید٬ یعنی خداوند یک و یگانه است دو نیست

اگر دو می بود نزاع واقع می شد...

از اصول دین

چون امام مسجد محل دو شد

مشـتری و میچیـد و زحـل دو شد

اعتقاد ز ابر و آسمان و سبزه ها گریخت

پایه ها شکافت٬ استواری قلل دو شد

لحظه ها و انقلاب آرزو زهم گسیخت

روز نو تباه٬ لطف و خوبی حمل دو شد

اعتماد گوش و چشم و مغز و دل زهم برید

دست محکم و عصا و پای شل دو شد

علم دو شد کتاب و کاغذو قلم دو شد

مصطفی دو شد٬ خدا و خالق ملل دو شد

مکالمه تلفنی - طنز

1357 — Fri, 08 May 2009 16:40:18 GMT

ــــــــ سلام، سوالی، خواستی، کرامتی چه می خواستی؟

ــــــــ من بنده ی تو زن پیر وعجوزه ام؛ فدایت شوم تو می دانید که من بعلت فقر و بدبختی و جنگ

بیوه شده ام به پیری زود رس مبتلا گشتم. قبلا در خانه ها لباس می شستم اکنون چه کنم؟

ــــــــ کار وزحمت که گناه نیست.

ــــــــ ولی بزرگی که سزاوار هفتاد سرای بهشت است وهفتصد غلمان سیمین کمر، هفتاد هزار حور

مرمرین قامت، به من اجازه ی بیرون رفتن از خانه را نمی دهد. ای خداوند! تو میدانی که کتاب تو

در دست اوست و او حتما می داند که چه می گوید. پس من چه کنم؟

ــــــــ دوسیه ی تو به دست کسی افتاده است که حرف مرا هم نمی شنود. کار تو از دست خدا رفته

و به دست قضا وقدر است.

... ناله کنم بگویدم، دم مزن بیان مکن ...